Dług małżonka

 

Dług zaciągniętego kredytu przez żonę, nie jest długiem męża, a dług zaciągniętego kredytu przez męża, nie jest długiem żony. W związku z tym partner nie odpowiada za zobowiązania kredytowe drugiej połówki ani odrębnym ani też wspólnym majątkiem małżeńskim. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy jest dłużnikiem solidarnym, co oznacza wyrażenie pisemnej zgody na zawarcie umowy o kredyt przez swoją żonę/swojego męża.

Kredyty kuszą każdego, ale wiążą się ze spłatą zaciągniętego zobowiązania w określonej kwocie i w określonym terminie. Bardzo często pokusie większych i szybkich pieniędzy ulega jeden z małżonków. W tajemnicy zaciąga zobowiązanie finansowe i liczy, że prawda nie wyjdzie na jaw. Niestety w przypadku braku spłaty zadeklarowanej kwoty w określonym czasie wierzyciel ma prawo ubiegać się zapłaty w sądzie, gdzie uzyskuje tzw. tytuł wykonawczy, na mocy którego może kierować egzekucję należności do komornika. Nieświadomy długu małżonki/małżonka partner dowiaduje się prawdy i co wtedy? Okazuje się, że w komfortowej sytuacji jest ten partner, który nie podpisał żadnego dokumentu urzędowego lub prywatnego ze zgodą na zaciągnięcie zobowiązania. W takich sytuacjach komornik nie może zajmować współwłasności majątkowej, czy też odrębnego majątku partnera.

Może jedynie egzekwować dług wyłącznie z zarobków i majątku osobistego dłużnika (Art. 7761 Kodeks Postępowania Cywilnego). Oznacza to, że spłaty kredytu dłużnik musi dokonać z własnej kieszeni. Istnieją jednak odstępstwa od tej reguły. Odstępstwa od uniknięcia spłaty zobowiązań kredytowych zadłużonego partnera życiowego wiążą się z wyrażeniem dobrowolnej chęci odnośnie pomocy przy uregulowaniu długu, a także w sytuacjach, kiedy dłużnik zaciągnął kredyt sam, ale w celu zaspokojenia wspólnych potrzeb życiowych, takich jak: wyżywienie, ubranie, ochrona zdrowia, itp. (art. 30 § 1 Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy). W przypadku, kiedy istnieje pisemna zgoda partnera na zaciągnięcie kredytu, komornik ma prawo domagać się egzekucji wspólnego majątku małżonków (art. 41 § 1 i 2 Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy).